Катта хонадон 1

Бирпаснинг ўзида ошхонани тартибга келтирди, чала ювилган, у ер-бу ерларида доғлари қотиб қолган идишларни ижирған-ганча қайта ювди, топ-тоза қилиб артди. Кейин катта супиргини олиб, супа супиришга киришди. Шу чоғ:

– Ҳа, нима қилопсан, қизим? – деган ҳарссиллоқ овоз эшитилди. Роҳила ортига бурилиб, ярим қучоқ ўт кўтарган отасини кўргач, супургини четга қўйиб, бузрукворга интилди.

Одил бобо терга ботган юзини қизига тутди.

– Ассалом, отажон! – Роҳила отасининг терчил ёноқларидан қайта-қайта ўпди. – Сизга шу зарилми, ота? Қариган чоғда оёғизни узатииб ётмайсизми?

– Молга ким қарайди? Шу инаг бор эканки, ризқ-насиба ўтиб турибди.

– Карамгул нима қилопти? – Роҳила танбеҳ эшитишдан ҳадиксираганча эгилиб, пастдаги ўтни кўтарди. – Буни нима қилай, ота, инакка берайми?

– Ҳа, охурига ташла, ерга тушмасин.

– Хўп. Келин кўринмаёпти, бирор ёққа кетганми?

– Ўт топиш қийин.

Ўт қидириб, тутзорга кетувди.

Роҳила ўтни айвонга олиб бориб, тўсиқ ёғочни пастга туширди-да, қўлидагини охурга секин ташлади. Сигир унга талпиниб, ўтнинг бир қисмини тишлаб, ўзига тортди. Роҳила уй ҳайвонларидан қўрқмас, уларга айрича меҳр билан қарар эди.

Катта оиланинг тўнғич қизи бўлгани боис ҳам эсини таниганидан буён рўзғор ишларини у унақа, бу бунақа, униси оқ, буниси қора деб ўтирмас, мол ҳам боқар, сигир ҳам соғар, молларга ем – “торт” ҳам тайёрлаб бераверарди.