Катта хонадон 1

– Бир куни Фазлига балиқ олиб кел, десам, кулиб, нима дейди де?

– Ҳа, нима деди, ота?

– Бир кило балиқ олиб келсам, бир ўтиришда ҳаммамиз тўймаймиз, ота, ўшани пулига гўшт олсам, бир ҳафтага етади, дейди. Гапига қўшилдим: “Қўй, бизага балиқ тўғри келмас экан”, дедим.

Роҳила кулганча ўрнидан туриб, дастурхон ёзди, чой дамлаб келди, дастурхонга келтирган балиғининг ярмини ва ширмой кулча қўйди.

Отаю қиз мириқиб, тушлик қилдилар. Дуодан сўнг отаси ундан сўради:

– Жимиб кетдинг, Ҳилолани кўриб турасанми?

Роҳила акаларию укаларига кўрсатган важни айтиб, кўрди иши кейинроққа қолдирилганини маълум қилди.

Бу гапни эшикдан кириб келган Карамгул ҳам эшитди. Қайнопаси келин билан сўрашаркан, негадир ундан ёқимсиз, тер ҳиди анқиганини сездию ичдан ғижинди: “Эсиз Фазлигинам… бундай ўзига қарашниям билмайди бу мол. Бунақада бунга қандай кўнгли илисин укамнинг…”

– Ҳилола опани олиб келмадизми?

– Соғиндизми? – сал тўмтоқли, аммо беозор сўради келинидан.

Кўз остидан отасига қараб қўйди.

– Соғинмай нима қилади, соғинади-да, – унинг ўрнига Одил бобо дарҳол жавоб қайтарди. Кейин келинига билдирди: – Кўрди кейинга қолдирилипти.

Манга маъқул. Унгача Фазлини ишиям юришса, тузукроқ бўлиб борармиз.

– Ҳа, соғиндик, – Карамгул энди кулимсираганча, самимийнамо жавоб қайтарди. – Шамсия ҳар куни сўрайвериб, тинч қўймайди.

– Унда яхши.