Катта хонадон 1

Ҳилолага берган ваъдасини эслаган эса-да, ҳеч бўлмаса шу акаси билан дардлашгиси келди. Ахир иккала-сининг “текшируви”, “кафолати” бўйича Ҳилоланинг тақдири ҳал бўлувди-я. Энди бошини қаёққа урса, пешонаси тошга урилади, зарба ейди. Кўнглини ҳеч кимга ёролмайди.

Балки, Заҳри акасининг бирор йўл топишга қурби етар. Буни қандай айтсин? Янгаси билса… Аммо акаси билганидан кейин янгаси ҳам эшитиши тайин… Шу учун ҳам мум тишлаган каби жимиб қолди.

Шу орада Парварда чой дамлаш баҳонасида ўрнидан турди, жиянлар аллақачон хонани тарк этишган эди.

Роҳиланинг сукутидан хавотирланган акаси:

– Ҳа, нимага индамай қолдинг? – дея унга тикилди.

– Топиш- тутиши яхши оилага тушди. Ҳозирги замонда бу жуда муҳим.

– Топгани бошидан қолсин! – Роҳила ногоҳ портлади.

– А? Бу нима деганинг? Эсинг жойидами ўзи?

– Эсимдан айрилиб бўлдим, ака. У ёқ-бу ёққа қарамай, Ҳилолани дўзахга итарган эканмиз, энди уни қутқариш керак бўлопти.

– Йўғ-э… – Заҳриддиннинг ранги оқаринқираб, синглисига анграйиб қаради.

– У нимадан нолиёпти?

– Ҳилола нолийдими?

– Ҳа, у нолишни ёмон кўради. Ундан бирор нима сездингми?

– Сиз мақтаган, мен ҳам сизга қўшилиб, маъқуллаган куёвимиз қорадори ичаркан.

– Қорадори? – Заҳриддин сесканиб тушди.