Катта хонадон 1

Аммо титроқ ўрнини жаҳл эгалладию у хонага тез кирди ва кескин овозда:

– Ҳа, мен бердим, – деганча эрига тик қаради. – Расво бўлган… кийимларизни тозалаётиб, қўлимга илинди.

У “расво” сўзини эрининг вужудига нисбат бериб айтган, бироқ бу тушунча на Боситнинг, на онасининг онггига етиб борган, кийимнинг ўзига тааллуқли маъно касб этган эди.

Бу билан Ҳилола жанжал гулханига мой эмас, балки ҳўл ўтин қалаганини ҳис этди. Аммо хавф йўқолган эмас эди. Босит бир нафас саросималанди ва ўқрайганча:

– Буни нимага онамга бердинг? – деди дағдаға оҳангида.

– Ман ўзим устига келиб қолдим, тозалаётган эканла, – дея қайнана келинига ён босди. – Мумиё деб ўйлабдилар бечорагинам. Сан ҳайвон…

– Кўп ҳаддиздан ошманг! – Босит ўшқириб, бутун вужудини титратди. Онаси ҳайиқиб, бир қадам тисарилди, кўзлари ёшга тўлди.

Бироқ йиғлашдан тийилиб, ўғлига қаҳрини сочишдан қайтмади:

– Ҳаддимдан ошсам, урасанми, жувонмарг?

Босит индамай онасига бақрайиб тураверди.

– Энди одам бўларсан, деб ўйловдик, яна ўша ахлатдан ютибсан, жувонмарг…

– Р?чганим Р№СћТ›, туҳмат қилманг, – СЌРЅРґРё Сѓ сал юмшади РІР° тез ўзгариб, хотинига хезланди.

– Сен шундай деб айтдингми, сотқин?

– Ана, кўзинг айтиб турибди. Турқингга қараган кишининг кўнгли озади! – деди онаси аламангиз овозда.