Катта хонадон 1

– Ундай бўлса, майли, – дея Ҳилола опасига эргашди. Шу куниёқ муолажалар – дори ичишу осма уколлар бошлаб юборилди. Бу қадар яхши муолажалару муомалалар текинга эмаслигини Ҳилола билмас, танишлар орқали давлат ҳисобидан бўлаётган бир марҳамат тариқасида қабул этган, опасию поччасига миннатдор боққан эди.

Ҳилола ўша куни кечда, овқат олиб келган опасига яна илтимос қилди:

– Опажон, бундай ҳар куни келманг, биласиз-ку, овқатга унчалик қизиқмийман.

– Йўқ, энди бу илтимосингни инобатга олмийман.

Тузук-тузук овқат емасанг, соғаймийсан, бу ерда кўп ётиб қоласан.

– Оббо, сираям ётгим келмаяпти-да. Уйдагилар эшитиб қолсалар… Айтганча, ўзиз гуллаб қўймадизми?

– Хай, билсалар билаверсинлар. Сени шу аҳволга солганларини билиб қўйсалар, ёмон бўлмасди.

– Қўйинг-э, – йиғламсиради Ҳилола. – Йўқ, билмасинлар! Акамлар, опамлар, янгаларим, отам – отажоним…

– Отамни гапирма, – қўл силтади опа. – Қилғилиқни қилиб қўйиб…

– Ундай деманг, отамни айблаёлмийман, – Ҳилола толиқиб, бошини ёстиққа қўйди.

– Ётганимни билса, анави… қувонади.

– Бўпти, ҳеч кимга айтмаймиз.

– Катта акамгаям, а?

Роҳила ўйланиб қолди. Сўнг кўзларини бир юмиб, очди.