Катта хонадон 1

Бамаъни одамлардай кўринопти… Шунга нима дейсан, ўғлим?

– Мен нима дердим, ота, – деди ўйланиброқ Нуриддин. – Бахти очилгани яхши. Аммо ўша боланиям, оиласиниям суриштириш керак. Ҳилоланинг ўзи нима деяпти?

– Роҳилани гапига қараганда, розиймиш.

– Унда яхши, – деди Нуриддин қувониб.

– Лекин барибир тузукроқ суриштириш зарур

– Роҳилаям, Заҳриям расо суриштирган. Отаси обрўли одам экан.

– Бу ҳам муҳим, албатта… – Нуриддин каловланди. – Ўзи боргим келиб турувди…

– Қани келсайдинг, ўзинг суриштирайдинг… – алоқа узилди, қайта уланмади.

Ўғил нима қиларини билмай бирпас кутиб турди-да, Озоданинг ёнига борди:

– Эшитдингми?

– Тўй бўларканми, дадаси? – деди у қувончини яширолмай. – Бечора Ҳилолага, ойим ўлганларидан бери кун йўқ.

– Ҳа, ўзим ҳам бир бориб келсамми, деб турувдим.

Энди иккиланиб қолдим.

– Нимага? Бориб, ўзиз суриштирсайиз, ёмон бўлмасиди.

– Роса суриштираётган эканлар. Борсам, барибир, тез қайтишга тўғри келади. Йўл киралар қиммат… Тўй тезлашса…

– Ҳмм… – Озода ҳам ўйланиб қолди.

– Ўша ортиқча харажатни Ҳилоланинг ўзига қилсак…

– Ҳа-да, тузукроқ бирор нима олармиз. Озроқ қарздор бўлсак ҳам майлийди.

– Р?шқилиб, бахтини топсин-РґР°.

– Ҳилола шаҳарни ёқтиради. Бу жиҳатдан хотиржам бўлиш мумкин.