Катта хонадон 1

В РЎРђР РћР‘ Р–Р?РњР?РЛАЙДР?

Ҳамма акаларию опалари сингари Ҳилола ҳам Маҳмуд амакисини ғоят ҳурмат қилади, баъзан отасидай эркаланиб у кишига мурожаат этади. Бироқ амакиси уни ўқиш учун келганида негадир қизариб кетди, бирпас сукут сақлаб, ерга қаради.

– Буни ҳеч қандай зарари йўқ, жиян, – деди амакиси юмшоқ товушда.

– “Қуръон” – Оллоҳнинг китоби, ихлосминан эшитсанг, енгил тортасан, қусурлардан қутиласан.

– Отам ҳам билдиларми? – шивирлаб сўради Ҳилола.

– Йўқ, бу ҳаммага айтиб ўтирадиган гап эмас.

– Отам ҳамма қаторига кирмайдилар-ку, амаки? – Ҳилола тумтайди.

– Тўғри. Аммо акам эшитса, хурсанд бўлади.

– Барибир айтманг, хайми? Катта акам ҳам билмаганлари маъқул.

Маҳмуд амаки мийиғида кулди:

– Катта аканг ҳам аллақачон намоз ўқишни бошлаган-ку, хабаринг йўқми?

– Отамдан эшитувдим.

Ўзлари айтмаганлар.

– Хўўш, шу ерда ўқийверамизми?

– Йў-йўқ, амакижон, нариги ҳовлига, Заҳри акамникига ўтайлик. Ҳеч ким сезмасин. Уяламан.

– Уялма. Ҳар бир мусурмон фарзанди бунга ихлос қилиши керак.

Борадиган ерингдаям Худони тилдан туширма. Куёвни, уйидагиларни ҳурмат қил, кам бўлмийсан, жиян.

Ҳилола индамай ўрнидан қўзғалди. Кўз ўнгидан эрталабги манзара яна ўтдию сесканиб тушди. Лекин ҳолатини амакисига сездирмади.