Катта хонадон 1

“Ҳозирги пайтда оила ўзига тўқ, бойроқ бўлиши жуда муҳим, – деган фикрни хаёлидан ўтказди Нуриддин. – Агар замон шундай кетаверса, қашшоқлар кўпайиши ҳеч гап эмас. Бир парча нонга зор бўлишни Худо кўрсатмасин…”.

Худди шу аснода Одил бобони эргаштирганча давра айланиб юрган қудаси улар ёнида тўхтади.

Қуда – эллик ёшлар атрофидаги, оқиш-сарғишга мойил, узунчоқ юзли, сочсиз бошига ола дўппи қўндирган, нигоҳлари ўткир, эгнига янги, оқ костюм-шим кийган, ярим замонавий киши Нуриддиннинг елкасига ўнг кафтини қўйдию:

– Яхши ўтирибсизми, қудажон? – деб сўради.

– Етишмовчиликлар борми?

– Раҳмат, ҳамма нарса бор, – деди Нуриддин ўрнидан туришга интилиб. – Тўй чиройли ўтаяпти.

– Қимилламанг, қудажон, – тўй эгаси Нуриддинни қайта ўтириши учун елкасидан енгилгина босиб қўйди. Сўнг соқий йигитга имо қилди.

– Бизагаям садта-садта қуйинг, қудам билан олайлик.

Дарҳол икки қадаҳ тўлғазилиб, иккала бош қудага узатилди. Одил бобо ҳам бирисини индамай олди. Қадаҳлар тўқиштирилди:

– Фарзандларимиз бахтли бўлсинлар! – деди мезбон қуда Одил бобога қараб олиб. Сўнг Нуриддинга юзланди.

– Синглийиз оиламизга файз, қувонч келтирсин.

– Айтганингиз келсин, қудажон! – Нуриддин ҳаяжонланиб, беихтиёр қадаҳини қуданинг қадаҳига урди, жаранг садоси эшитилиб, бир неча томчилар ўзининг кўйлагига сачради. Лекин эътибор бермади.