Катта хонадон 1

Шу пайт ҳовлида қандайдир шарпа эшитилдию Ҳилола чўчиб тушди, шоша-пиша кафти орқаси билан кўзларини артиб, эшик томон йўналди: “Наҳотки яна маст? Наҳотки яна терговлар, тазйиқлар бошланади?..”.

Эшик тиқиллади. Йўқ, у эмас. У эшикни тепиб, тарақлатиб очганча кириб келади, кейин дағдағалар…

– Келин, яхши ўтирибсизми? – эшик қия очилиб, қайнанасининг эзгин, хомуш ҳамда ташвишли нигоҳи кўринди.

Ҳилола кўзларини юмганча бош тебратди.

– Юринг, бизаминан ётақолинг.

Ҳилола яна индамай бош тебратди. Бу таклифга кўнолмаслигини ҳам қайнанаси яхши билади. Кўнгил учун шундай дейилганини ҳам Ҳилола сезади. Ҳеч қачон ёлғиз ётишга ўрганмаган оиланинг эрка қизи бундай кунлар бошига тушишини, тунларни қўрқув остида ўтказишини – тақдир ўйинларини қаёқдан ҳам билсин?

– Хай, сизминан ўтириб турай…– кампир бир қадам ичкари босди.

– Йў-йўқ, ойижон, балога қоласиз. Бориб, дамингизни олаверинг, – деди Ҳилола. Аслида у шу топда ёлғиз қолишни жуда истар эди.

– Ҳали қачон келади, Худо билади, – деди. – Ётиб ухлайверинг. Маст бўлиб келса, бизани уйга чопинг, эшикни очиқ қолдираман.

Шарпа тингач, Ҳилола яна ўз тўшагига маъюсгина чўкди.