Катта хонадон 1

– Нимага учрашишга кўнмадиз, а?

– Билмадим. Ҳамма мақтади, инондим… Шуниси қизиқроқ туюлди ўзимга.

– Кутилмаганда бадбашара бўлиб чиққанимда нима қилардиз?

Ҳилоланинг юраги орқасига тортиб кетди. Ўша кунни, никоҳга борган лаҳзани эслади. Кейин амакисининг сеҳрли қироатларидан ўзгаргани – бу болага “исигани” хотирасидан ўтди.

Балки, чиндан ҳам у ўзи хунукдиру Ҳилола “жинлардан қутилгани” оқибатида кўзига тузук кўринаётгандир. Шу ўй боис у эрига ялт қаради. Босит унга илжайганча тикилиб қолган эди.

– Хунукман, а? – у кўзларини қисиброқ қаради.

– Ўша куни кўрдизу қўлимни силтаб ташладиз.

– Кечирасиз, маст одамдай кўринувдиз. Мастларни ёмон кўраман…

– Мастларга ишиз тушганми? – қўққисдан сўради Босит.

– Йў-йўқ, ҳеч қачон. Баъзида акаларимни маст ҳолда кўрганман. Вой, худойим, мастлик шунақаям ёмон бўларканми, деб ҳайрон қолардим.

Эртасига айтган гапларига, қилган қилиқларига мункир келардилар.

– Акалариз кўп ичадиларми? Улфатга ўхшайдилар, а?

– Йўўқ, фақат битталари ичишга ишқивозроқ… – Ҳилола иккинчи акасини кўз олдига келтириб, жилмайди. – Лекин ичганларида шундай юмшоқ, шундай эзма бўлиб кетадиларки, оғизларидан бол томади.

– Унда нимага мастлик жуда ёмон бўларкан, дейсиз? Ахир юмшоқ бўлсалар, ҳеч кимга зарарлари тегмаса…

– Унақа ҳолат, биласизми, кимдир ғашларига текканида рўй бераркан.