Катта хонадон 1

Дам олиш куни чошгоҳга яқин вилоят марказидан акалари, қўшни шаҳарда яшайдиган Ҳабиба опаси бир машина бўлиб келишди. Фазлиддин танг аҳволда. Дўкондан тушган маблағнинг катта қисми зиёфатга сарфланса… Акалари баъзан “шайтон сийдиги”дан “жиндай-жиндай” нўш қилиш одатлари бор. Уйда эса ҳеч вақо йўқ… Фазлиддин бош қашиб турди-да, ниҳоят велосипедни етаклаб чиқди.

– Йўл бўлсин, – отаси билан гаплашиб ўтирган Ҳусниддин ўрнидан туриб, унинг ёнига келди. – Қаёққа отландинг?

– Марказга ўтиб келай, у-бу керак экан.

– Биз зарур нарсаларни келтирганмиз.

Беҳуда овора бўлма.

– Аҳ, йўғ-э, ака… – Фазлиддин қувонганини яширолмади. – Унда… анавиндан…

– Э, қўй ўшани, – Ҳусниддин қўл силтади, укасининг велосипеди тумшуғини ёнга итарди. – Ўшасиз ҳам кунимиз ўтади, укам.

– Ундай дема, укагинам! – деганча Шавқиддин меҳмонхонадан шошиб чиқди.

Ён чўнтагидан битта эллик сўмлик олиб, укасига узатди. – Қитдай-қитдай қилмасак, қандай бўларкан? Биир йиғилиб қолибмиз-да, укам.

– Э, ака, – дейишдан нари ўтолмади Ҳусниддин. Уй эгаси эса гапни чўзиб ўтирмай, ўзини велосипед эгарига отди.

Ошдан олдин яримтани думалатишди, Одил бобога ҳам озроқ қуйишди.

Бироқ ота кескин рад этди:

– Энди манга индаманглар, бачаларим. Шу сабил қолгур манга бирор каромат кўрсатган эмас, эндиям кўрсатмайди. Сан, Шавқи, бачам, ишинг тузукроқ, шаштинг ҳали қайтгани йўқ.