Катта хонадон 1

– Ғирт маст бўлса керакки, лапанглаб оқаётган канални йўл деб ўйлаган.

– Арақни касофати бу. Соғ бўлганда бу фалокатга йўлиқмасиди.

– Битта чироғи кўйганакан, – негадир Ҳилоланинг ҳайдовчига раҳми келиб, уни оқлаган бўлди. – Йўл ҳам тор-да.

– Тўғри, йўл тор, асосий йўл эмас. Бунақа йўлда тез ҳайдаш жуда хавфли.

– Яна кечаси денг, – маъқуллади Ҳилола. – Ёмон аҳволга тушиб, каналдан чиқолмаганлар. Бечоралар…

– Бунақа ваҳимали сувдан қутулиш мушкул. Лаби бетон, тутиб қоладиган бирор нима йўқ. Узоқ йили ёзда Заҳрини ўғлиям каналдан чиқолмай нобуд бўлувди-ку.

Ҳаммалари жимиб қолишди: соғлом, дуркин, шўх болакайнинг жасадини тўғон ёнидан олиб келишганида йиғламаган одам қолмаган эди.

– Ёз пайтидаям бу сувнинг секинроқ оқадиган ерида, қўрқа-пуса чўмиламан, – деди Фазлиддин ўйчанлик билан.

– Уч аёл тележка ичида ўлмай қолибди, – Одил бобо янги хабар айтди.

– Хайрият! – деб юборди Ҳилола. – Роса совқотгандир бечоралар.

– Тундаги сув совуқ бўлади. Кўўп бақиришган, уйқудаги одам ўликдай гап: ҳеч ким эшитмаган. Шифохонага олиб кетибдилар. Ҳаммалари ҳушидан кетган экан.

– Терговчиларгаям нон топилибди, – ғудранди Фазлиддин.

Терговчилардан безиллаб қолган акасининг ҳолатини Ҳилола дарров тушунди. Одил бобо эса индамай бош силкитиб қўйди. Карамгул оғзини очганча эрига тушунолмай назар солди.