Катта хонадон 2

Балки…

– Бўлақолинг, автобусга кечикамиз, – янгаси унинг билагидан тутганча ошхона сари судради.

– Онам оғир ётган бўлса… мен қандай қилиб… – Ҳилоланинг томоғига бир нима тиқилгандай бўлиб, сўзининг давоми бўғзидан нари ўтмади. Кўзларидан шовуллаб ёш қуйилди.

Бироқ акаси шафқат қилмади:

– Ким сенга онамни оғир ётибди, деди. Мана биз ҳам қоринни тўқлаб олдик, – акаси овозига сал қувноқлик ҳамда ўктамлик оҳанг киритди. – Тез бўл, йўқса, жиянларингга қоровул бўлиб қоласан. Уларни тоғасиникига жўнатдик.

Бу гап Ҳилолада бир оз умид уйғотди ва янгасига эргашаркан, акасидан журъатсиз сўради:

– Ўзи онам уйдайканлами ё касалхонадами?

– Уйда ётганмишлар, – дедию бу сўзи аканинг ўзига ҳам далда берди.

– Ким билади, бизларни шунчаки кўргилари келганми?..

– Онамни билмайсизми? – Ҳилола қўлида косани тутганча, тик турганча овқатдан бир қошиқ ичдию акасига гинали қаради.

– Ўзлари сираям айттирмайдилар. Йўл азобини бизага раво кўрмайдилар.

Акаси индамади. Шу топда ўтган йил эрта баҳор кунларида онаси билан юз берган вазиятни эслади.

Ўшанда онаси зулмат дунёси билан бир бора юзлашгану фарзандларини бўзлатгиси келмай, гўё ортига қайтган. Ўшанда ҳам пойтахтда яшайдиган тўнғич ўғли Нуриддин билан кенжаси Ҳилолага хабар беришга йўл қўймаган.