Катта хонадон 2

Онаси толиқадими ёхуд умидсизлик қаърига чўкадими, тирсагини ёстиққа шилқ ташлайди, бир нафас кўзини юмади.

– Шу аҳволда қаёққаям борардим? – хириллаганнамо овоз чиқади онасининг бўғзидан.

– Ташвишланманг, то соғайгунингизча кутаман. Самолётда кетамиз. Сира қийналмайсиз.

Ўша ёқда дўхтирларга кўрсатаман…

Шубҳасиз, ўша аҳволда у онасини Тошкентга олиб кетиш иложини қилолмади, волидаи муҳтарама ёнида узоқ вақт қолиб ҳам кетолмади. Ярим йилдан сўнггина у ўз ниятига етди – она ўз тўнғичи ҳамда “халта қоқди”си Ҳилола билан бир ҳаводан нафас ола бошлади.

Бироқ бу ҳол ҳам тез “қариди.” Доимо ҳаракатга, кенгликка, қўни-қўшнилар билан мулоқотга ўрганган онаизор беш ойга етмай кетаманга тушиб қолди.

– Отамни соғиндингизми? – ҳазиллашган бўлди Нуриддин. – Керак бўлса, отамниям олиб келаман.

– Отанг бу уйларингга бир кундан ортиқ чидамайди.

Нуриддин отасини эслаб, кулимсиради. У киши ўз ҳовлисидан бошқа ерни тан олмайди. Шундоққина ёнгинасида, яқин атрофларида яшайдиган ўғил-қизлариникида ҳам бирор оқшом ётиб қолмаган. Гўё ўз ҳовлисига ажиб хазина кўмилгану ўшани қўриқлаб ётади, ўшандан куч-қувват олади.

Шундай деса, мана, онажони ҳам шаҳарга тоқат қилолмаяпти. Бу ер яшаш учун жуда соз ва қулай бўлишига қарамай ўз ҳовлиси–ўлан тўшаги совқотган кишини ловуллаб ёнаётган гулхан каби ўзига чорлаяпти.