Кўҳинур

Ҳар ҳолда, Бобур бу юртдаги бойликларга яраша қийинчиликлар ҳам борлигини яхши англар ва уларга бардош бериб, бу юртдаги майда хонликларни бирлаштириб, буюк салтанатга асос солмоқчи бўлди. «Ҳиндистоннинг яхши жиҳати шуки, бу жуда улкан ва кенг мамлакат, унда олтин ва кумуш каби бойликлар мўл.

Ёмғир ёғиб турган пайтларда унинг ҳавоси ёқимли бўлади. Кунига ўн-ўн беш, йигирма марта ёмғир ёғади, бирдан шовуллаб жала қуяди ва қақшаб ётган дарё ва жилғалар сувга тўлиб оқади», – деб ёзади у. Сўнгра ўзига ўзи гапиргандай, «бу юртнинг яна бир яхши томони шуки, бу ерда турли соҳада фойдаланса бўладиган сон-саноқсиз ишчи кучи бор. Уларнинг ота-боболари ҳам ҳозиргача шундай иш билан шуғулланиб келган».

Минг афсуски, Бобурнинг на амир ва беклари ва на аскарлари унинг узоқни кўзлаб қилаётган режаларини қўллаб-қувватламадилар. «Ўша йили», – деб ёзади Бобур 1526 йилни эслаб, – об-ҳаво жуда иссиқ келди; шиддат билан эсаётган иссиқ шамолдан одамлар мадорсизланиб йиқилар ва тўп-тўп бўлиб ўлар эди.

Шу боис азамат беклар ва жасур йигитларнинг кўпчилиги Ҳиндистонда қолишни истамади».

Ҳумоюн мирзо лўдийлар хазинасидан олинган бойликлардан ташқари Деҳлининг шарқ томонида, Ганг дарёсининг чап қирғоғидаги йиллик даромади бир крор ва ўттиз саккиз лак (ўн уч миллион саккиз юз минг рупий) ни ташкил қиладиган Самбал (Самбал) вилоятидаги катта мулкка ҳам эга бўлди.