Кўҳинур

Бу савдогар Рао Малдеонинг югурдакларидан эканини фаҳмлаган Ҳумоюн унга нафрат билан қараб: »Бундай олмосни сотиб ололмайсан. Уни қилич кучи билан ёки саховатли ҳукмдорнинг марҳамати билангина қўлга киритиш мумкин» – деди.

Кейин мулозимларини чақириб, фирибгарни ҳузуридан ҳайдаб чиқариш ва йўлга отланиш ҳақида буйруқ берди.

Бу воқеадан кўп ўтмай, Ҳумоюн Амаркот вилояти ҳудудига кириб борди. Таниқли ражпут сардорларидан бўлмиш вилоят ҳокими подшоҳ ва унинг ҳамроҳларини қучоқ очиб кутиб олди.

У Ҳумоюн ихтиёрига икки ярим минг кишилик қўшин бериб, Синд вилоятининг қуйи қисмини босиб олишда муҳим стратегик аҳамиятга эга бўлган Жуун қалъасини қўлга киритиши мумкинлигини таъкидлади.

1542 йилнинг 11 октябрь куни Ҳумоюннинг қўшини юришга отланди.

Орадан тўрт кун ўтгач, чопар келиб Ҳумоюннинг хотини Ҳамидабону бегим ўғил фарзанд кўрганини хабар қилди.

Ҳамидабону бегим Ҳиндол мирзонинг эроний пирининг қизи бўлиб, Ҳумоюн уни бир йил аввал укасининг қароргоҳида учратиб қолган эди. Эндигина ўн тўртга кирган бу гўзал қизнинг иффати ва хушбичимлиги подшоҳни шу даражада мафтун қилган эдики, кўп ўтмай, унга совчи қўйди. Бироқ Ҳамидабону ўзининг ҳали ёш экани ва ёши улуғ одамга турмушга чиқишни истамаслигини айтиб, совчиларга рад жавобини берди. Бундай журъатли жавоб подшоҳни ҳам лол қолдирди.