АСАРЛАР (III жилд)

Ўтиб кетган баҳорим ё дамимдир,

Ўзимнинг ёшлигимга мотамимдир.

Бу – очиқ бир бино, маҳзун иморат,

Видо ҳам айрилиқлардан иборат.

Менинг ҳижронларим – пушмонларимдир,

Бу шеърлар дўст билан душманларимдир.

Юрак-бағримга ҳам қилмай вафолар,

Ҳазин жонимга келтирдим жафолар.

Бу мунглуғ қуш билан йиллар кечирдим,

Дилимнинг қонидан селлар ичирдим.

Унинг мен бирла бир жанжаллари бор,

Юрак-бағрим аро чангаллари бор.

Менинг шоирлигим – дарду балодир,

Мени ўтдин олиб, ўтга солодир.

Қуюнлар ичра ўсган бир қизил гул,

Куйиб кетсам, кўкаргай сўз бўлиб кул.

Танамда бир умрлик яктагимдир,

Умрбод мен тугатмас мактабимдир.

Бу гулфом майни қай кунким симирдим,

Қоронғу кечаларда сўз кемирдим.

Бунинг оти тириклик ҳам ҳаётдир,

Туганмас заҳмату сабру саботдир.

Адо қилдим кўзида ёшларини,

Оқартирдим онамнинг сочларини.

Дилида кимниким бир дарди бордир,

Туғишгандир менга, у менга ёрдир.

Ажинлардан кимингким хатлари бор,

Менинг қалбимда ҳам дастхатлари бор.

Ким ўтган Яссавий бобомдан олдин?

Зиёю завқни шу бобомдан олдим.

Ўзим тупроқману пирим – самовий,

Менинг дорилфунунимдир Навоий.

Бу уммон узра мен бир мисли хасман,

Ҳавасман, бор-йўғи мавжи ҳавасман.

Менинг шоирлигим – рўйи жаҳондир,

Ҳироту Кўнё ҳам Андижондир.

Тамоми Термизийлардан таним бор,

Насафлардан нафаслар олганим бор.