Пўртанали уммонда сузар ҳаёт қайиғи (ИККИНЧИ КИТОБ)

Бола сир бой бермай, доналарни тера бошлади. Хато терганини билмагандай дона суришни бошладим. У менинг ҳаракатимга қараб пиёдаларни тўғрига сурмай, асп юриш қилди.

– Шахмат ўйнашни билмас экансиз-ку, масалаларни ким ечиб берди? – деб сўрадим-да, директорга мақсадимни билдирдим.

Бола бошини эгди-ю, жавоб бермади.

– Акаси ечиб бергандир, қишлоқда унга тенг келадигани йўқ, – деди директор.

“Шахматчи” боланинг акасини чақириб келишди. “Бир қўл ташлаймизми?” деган таклифимни эшитиб, доналарни терди. Чиндан ҳам уста шахматчи экан, ўн бешта юришга чоғим келди, мотнинг нафасини сезиб, ўйинни бас қилдим-да:

– Укангизга нега ўргатмагансиз? – деб сўрадим.

– Укам сабрсиз бола. Шахматни ўрганиш учун биринчи галда сабр керак, – деди у.

– Р?ккинчи галда таҳлилми?

– Ҳа.

Мен ўзимнинг кейинги юришларимни билиб, сизнинг ҳужум-ларингизни ҳам ҳисобга олишим керак.

– Укангиз номидан масалалар ечаётганингизда менинг бугунги “юришим”ни ҳисобга олмабсиз-да? Нега ғирром йўлни танладингиз? Газетанинг кичик совғасини оламан деб укангизни уятга қолдирардингиз-ку?

Бу воқеани қаламга олиб, фельетон ёзишим мумкин эди.

Лекин аканинг шахматга бўлган муҳаббатини, маҳоратини инобатга олиб, Мамажон ака билан маслаҳатлашган ҳолда индамай қўйишни лозим топдик.