ОЛИГАРХНИНГ МЕРОСХЎРИ

–Эртага сенга Москвадаги квартиранинг калитини беришади, бемалол кўчиб ўтишинг мумкин, – эслатди Дима, – Бундай олганда, сен оддий миллионер эмассан, миллиардерсан. Бўлажак, албатта. Тасаввур қиласанми, бу ҳақдаги илк кечинмаларингни ёзсанг, қанча қалам ҳаққи олишинг мумкин? Мен нималар деяпман ўзи? Қандайдир ахмоқона гапларни айтаяпманми? Сен қалам ҳақини нима қиласан? Ҳозир ҳар қандай газетани, ҳар қандай журнални, ҳар қандай журналистни сотиб олишга қурбинг етади.

Бор бойлигингнинг тушадиган фоизнинг ўзи Москвадаги жами журналистлар топадиган пулдан кўп бўлгач, қалам ҳаққини бошинга урсанми? Эшитаяпсанми гапимни?

–Эшитаяпман.

Улар Диманинг “тойчоғи” ёнига ўтиб, машинага ўтиришди.

–Балки, ҳозир тўппа-тўғри бориб, сенга машиналарнинг энг зўрини сотиб олармиз,– таклиф қилди Дима.

– Кейин Лизани йўқлаймиз. Аламидан ёрилиб ўлсин.

–Кераги йўқ. Уйга кетдик. Чарчадим. Уйқум келаяпти.

–Доимо шунақа қиласан. Бори-йўғи бугун миллионер бўлдинг-у, дарров ўзгардинг қолдинг.

–Кечқурун Оксана келадиган эди.

–Кел, унга қўнғироқ қиламиз, – қувониб кетди Дима, – қай аҳволга тушишини тасаввур ҳам қилаоласанми?

–Ҳожати йўқ. Кейинроқ ҳаммасини ўзим айтиб бераман унга.

Дима чор атрофга бир қараб олиб, машинасини юрғизди.