МАНТИҚУТ-ТАЙР

Демак, серғайрат, заҳматкаш шоиримиз форсий адабиётнинг яна бир ўлмас асари – Навоий бобомиз қалбларини ишқлантирган китоб таржимасини ўзбек китобхонига туҳфа этди. Бунинг учун Жамол Камолга чин дилдан миннатдорлик билдирамиз. Ўйлаймизки, адабиётга, илм, ижод ва китобга қизиқиш сусайган шундай замонда ҳам мутаржим меҳнатига холис ва муносиб баҳо беришдан қувнаб, фикр, муносабатини дариғ тутмайдиганлар топилажак.

Р?Р±СЂРѕТіРёРј ТІРђТљТљРЈР›

филология фанлари доктори

Р‘Р?РЎРњР?ЛЛОҲР?Р  Р РђТІРњРћРќР?Р  Р РђТІР?ЙМ

Офаринлар унга, ул Яздони пок

Берди фармон, жону иймон топди ҳок.

Аршни сув узра бунёд айлади,

Одамий умрин шамолга жойлади.

Кўкни юксалтди, забардаст этди ул,

Ерни тубан айлади, паст этди ул.

Ул бирига жону жунбуш берди чун,

Бул бирига берди орому сукун.

5      Осмонни бесутун чодир қилиб,

Ерни ёйди остига, ҳозир қилиб.

Олти кунда етти анжум ўнглади,

Бўл, деди, тўққиз фалакни тиклади.

Кўкда юлдузларни яшнатди кейин,

Ҳар кеча этди фалак бирлан ўйин.

Тан тузоғин турфа аҳвол этди ул,

Жон қушин тупроққа дунбол этди ул.

Амридин денгиз эриб, сув бўлди, ёш,

Ваҳмидин тош қотди буткул тоғу тош.

10 Сувсатиб денгизни андоқ этди хушк,

Тошни ёқут айлади ул, қонни мушк.

Тоққа юксак чўққи берди ҳам камар,

Токи мағрур юксалиб турсин ўшал.

Гоҳи оташ узра гуллар терди ул,

Гоҳи денгиз узра кўприк қурди ул.