МАНТИҚУТ-ТАЙР

Шул сабабдин офтоби шаръу дин

Деди: илм излаб боринг то мулки Чин.

Ҳар нафас то Ҳувда бўлгай диққати,

Шул эди Сиддиқдаги тош ҳикмати.

Тангри номидин бўлак бир сўзни ул

Сўйламасликдин аломат эрди бул.

435 Тоши бўлса, кимса топгайдир виқор,

Тоши гар йўқ эрса, қайда эътибор?

Қадри олдида Умар ҳам эгди бош,

Деди: қил бўлсам унинг кўксида кош

.

Чун этарсен ҳадди иззатни қабул,

Бас, Расулдин сўнгра Сиддиқ эрди ул.

РҐРђР›Р?ФАЙР? РЎРћРќР?Р™, РђРњР?Р РђР›-РњСћРњР?РќР?Рќ РЈРњРђР 

Р РћР—Р?ЙАЛЛОҲУ РђРќТІРЈ Р’РђРЎР¤Р?ДА

Хожайи шаръ, офтоби жамъи дин,

Зилли Ҳақ, форуқи аъзам, шамъи дин.

Адлу инсофни анга бермишди Ҳақ,

Боз фаросатдин яна этмиш сабақ.

440 Тоҳадин дарс етди унга илк бор

,

Йўлга тушди, бўлди поку беғубор.

Тоҳанинг ҳойи ҳаяжон этди бахш

,

Кимки етди, унга ул жон этди бахш.

Ким ўтар аввал Сиротдин бехатар?

Деди Пайғамбар: ул ўтгувчи – Умар.

Жаннатул маъвога илк боргувчи ул,

Ҳай, очинг, деб эшигин ургувчи ул.

Бошдаёқ Ҳақ тутди баским қўлидин,

Боргай ул то сўнгги дам Ҳақ йўлидин.

445 Дин безанди адлу инсофи била,

Тошди Нил, тинди, босилди зилзила.

Шамъи жаннат эрди ул эл ичраким,

Эл аро шамъ соясини кўрди ким?

Сояси йўқ эрса шамнинг, бас, нечун

Соясидин қочди ул шайтони дун?

Сўзга лаб очса, ҳақиқат ул замон

Тилга келгай, сўзда бўлгайди аён.

Дарди ишқдин гоҳи жони ўртанур,

Нутқи Ҳақдин гоҳ забони ўртанур.