МАНТИҚУТ-ТАЙР

Ҳийладир, макру риёдир айтганинг,

Айтганингга эътибор этгаймидим?

1045 Йўлга туш, дам урма ортиқ, юм даҳон,

Ёқсалар, турма кутиб, ёнгил ҳамон.

Филмасал, сен Яъқуб эрсанг ҳам магар,

Этма найранг, Юсуфинг бермас улар.

Рашк, ҳасад ўтдирки, ёнгайдир мудом,

Р?С€Т›Рё Юсуф жумла оламга ҳаром…

ТІР?РљРћРЇРў

ЯЪҚУБНР?РќР“ РЋТ’Р›Р?ГА МУҲАББАТР?

Баски Яъқуб бўлди Юсуфдин жудо,

Бебасар бўлди, фироқ ичра адо

.

Кўздин оқди қонли ёши, тинмади,

Ҳар замон айтар сўзи Юсуф эди.

1050 Келди Жаброил, деди Ҳақ амрини:

Тилга олсанг қайта Юсуф исмини,

Маҳв этгаймиз азиз жонингни, ҳай,

Анбиёлар ичра номинг бўлмагай.

Эгди Яъқуб бошини, дам урмади,

Юсуф исмин тилга у келтирмади.

Қўйди тилдин, чунки бор эрди ваҳим,

Лекин ул жон ичра эрди мустақим.

Бир кеча туш кўрди Яъқуб ўғлини,

Қўлни чўзди, чорламоқ бўлди уни.

1055 Эслади лек амри Ҳақни шул шамон,

Ҳушни жамлаб, ўзни тийди ул ҳамон.

Тоқати тоқ бўлди аммо, чун адо,

Ногаҳон оқ чекди ўтлиғ, дардли оҳ…

Уйқудин уйғонди, турди ўрнидан,

Жабраил юзланди амри Ҳақ билан.

Гарчи сен Юсуфни тилга олмадинг,

Не эди ул хўрсиниб, оҳ урганинг?

Оҳ уриб, кўнгилда зикр этдинг уни,

Бас, ҳақиқат улки, буздинг тавбани.

1060 Айтмиш эрдик, исмидин дам урма деб,

Топшир Оллоҳга уни, қайғурма деб.

Р?шқбозлик, Р±РѕТ›, РЅРµ ғавғо келтирур,

Ақлу ҳуш бошига савдо келтирур.