Жаллод аёл

– Онамни иккитаси судраб кетишди, – деди болаларча аразли оҳангда. – Дод деб йиғласаям қўйворишмади! Кейин онам ўлибди!.. Акамни биттаси отиб ташлади…

Желанинг унга раҳми келиб кетди.

– Мениям акам бор, ҳали кичкина. – Чамаси, у «отиб ташлади» деган гапнинг маъносини тўла тушунмаганди.

– Сенинг аканг-чи, каттамиди?

Настя чап қўлида қўғирчоғини ачомлаб, ўнгининг бармоқларини букиб, ўзича нималарнидир санади, кўз соққалари ҳам шунга монанд у ёқ-бу ёққа тебранди.

– Ўн ёшда эди, – деди сўнг.

– Акамдан катта экан, – дея беихтиёр унинг елкасига қўлини қўйди Жела.

– Кейин аканг ўлдими?

– Ҳмм…

– Немислар ёмон экан! – Жела чўнтагидан конфет чиқарди-да, Настяга узатди. – Ма, попукли! – Бунақа қандни уларга «уруш болалари» келмасидан олдин кунора беришарди, биттасини неча кунлардан бери сақлаб юрганди.

Настя конфетни қоғозидан ажратиб, дарров оғзига солди-да, лунжини шишириб сўра бошлади.

– Ширинми? – сўради Жела ғилқ этиб ютинаркан.

– Ҳмм…

– Юр, акамнинг олдига, – деди Жела унинг қўлидан тутиб.

Шу-шу улар ўртоқлашиб, ҳамиша бирга юрадиган бўлишди.

4

Урушдан кейин одамлар бошқача бўлиб қолишди: бир-бирларига меҳрибонроқ, доимо яхши гап кутадиган, бир бурда нонини ҳам ким биландир бўлишадиган… Бу умидбахш онлар эди.

Кимдир отасидан ёки эридан ажраганди – буни аниқ билса ҳам, кутишдан чарчамасди, йиғлаб туриб жилмаярди.