Мангу латофат: бадиалар

Аллақандай инсоний жозиба, назокат, маданият ва одоб-икром унга туғма тарзда тортиқ қилинганга ўхшарди. Буларнинг бари унинг табиати, феъл-атворида ичичидан табиий тарзда шуълаланиб турарди. Фикр унда эрта шаклланди. Шахси тез камолга етди. Шу камол ҳам балки илгаридан ато этилгандир.

Шоирнинг бахтиёрлиги шундаки, у ўзига ато этилган камолни тез илғаб олди, уни ўзидан бир зум ҳам нари четлатмади, унга бепарво бўлмади, уни емириши мумкин бўлган жунуний хислатлардан ўзини йироқ тутди. Камолот у билан бир умр дўстлашиб қолди. Одамларни жалб қилган, унинг чироғи атрофига тортган ҳодиса инсоний камолнинг ана шу даражаси ва сифати бўлса керак. Эркин Воҳидовнинг илк асарлари мухлисларнинг меҳрини қозонганда, у пайтлар ҳали Ўзбекистон ҳавосида Ғафур Ғулом, Ойбек, Шайхзода, Миртемир, Зулфия, Уйғун, Абдулла Қаҳҳор сингари жўшқин эҳтиросли, эски маърифатли, шарқона файзли ижодкор адибларнинг асарлари маънавият дунёсида кучли таъсирга эга эди. Уруш шароитидан омон чиққан болалар Ғафур Ғуломнинг «Яша дейман, ўғлим!», «Билиб қўйки, сени Ватан кутади», «Аввал ўқи», «Тонготар қўшиғи», «Қуёшчалар шеъри», «Чароғларим-қароғларим» сингари ватанпарварона гўзал ўгит тўла шеърларини худди ўз манифестимиздай ўқир ва ёдлар эдик. Эркин Воҳидов эса Ғафур Ғулом, Ҳамид Олимжон шеърларини сиғиниш даражасида севарди.