Юрак - аланга: бадиалар

Саҳардан оқшомгача чархнинг ғув-ғуви каллани шиширади, кейин қорин пиёзнинг пўстидай шилиниб, базўр уйга етсам, кампирим тақ этиб олдимга бир коса арпа умочми, оқшоқ хўрдами қўяди… Ҳа, шундай, сингилларим.

– Ҳаммамизнинг кунимиз шу экан, ер ютсин дунёсини! – деди шошиб турган жувон.

– Тавба дегин, қизим, Парвардигорим ўзи ёрлақасин. Ойнинг ўн беши қоронғи бўлса, ўн беши ёруғ, бандасининг умри шундоқ… – деди кампир насиҳатомуз оҳангда.

– Отамнинг соқоли оқарибди-ю, қачон ёруғликка чиқар экан?! – сўради заҳарханда билан ҳалиги жувон.

– Ўзи кўрмаса, болалари кўрар ёруғликни… – деди кампир осойишта товуш билан».

Қарангки, агар «Ғолиблар»да Ойқиз йўқ бўлиб кетган булоқларнинг кўзини очиб, эл-юртни фаровонликка етказишни ўйласа, шу йўлда дард чекса, кийинчиликларга бардош берса, Ойбек романидаги гўзал қиз Жамила ва унинг оиласининг тирикчилиги нозик бармоқлар тикатурган жиякларга қараб қолган.

Унинг қизиқишлари шу жияк атрофида деярли тугайди… Лекин шу жияк қурғур ҳам сотилмай қолганда, унга термулиб ўтирган оила не аҳволга тушиши мумкин? Жамила акаси муллавачча Умаралига шундай дейди: «– Жияк ўлгур сув текин кетди, эсиз меҳнатим. Буям майли-я, насияга олиб қолди Ойниса хола, пули йўқ экан. Танча устидаги чойнакни бошига кўтариб совуқ чойдан қулт-қулт ютди.