Ой ва сариқ чақа

Стрикленд хоним нима сабабдан уйида қабул қиляпти, деб ўз-ўзимга савол берардим. Меҳмонхонада гуллар кўринмас, ёзда йиғиштириб қўйилган безак буюмлари ҳам ҳалигача ўз ўрнига жойлаштирилмаганди. Одатда, чиройли кўринадиган уй жуда совуқ ва қовоғи солиқдай туйиларди, худди деворнинг нариги томонида мурда ётганга ўхшарди.

Мен чойимни ичиб қўйдим.

– Сигарета чекишни хоҳлайсизми? – сўради Стрикленд хоним.

У сигарета турадиган қутичани қидираётганди, лекин у яқин ўртада кўринмаётганди.

– Бизда сигарета тугаганга ўхшайди.

Тўсатдан кўзларига ёш келиб, хонадан чопқиллаб чиқиб кетди.

Мен довдираб қолдим. Чамаси, эри сотиб оладиган сигаретанинг йўқлиги юрагига қаттиқ таъсир қилди, уйдаги камчиликлар тўғрисида ғамхўрлик қиладиган одамнинг энди йўқлиги уни тамомила изтиробга солаётганди. Ўзининг аввалги хотиржам ҳаёти мангуликка йўл олганини тушуниб етганди. Асилзодаларга хос қонун-қоидаларга амал қилиб ўтиришга ҳожат қолмаганди.

– Мен кетганим яхшига ўхшайди, – полковникка шундай деб, ўрнимдан турдим.

– Сиз аблаҳ Чарлининг хотинини ташлаб кетганини эшитган бўлсангиз керак? – дарғазаб қичқирди у.

Мен жавоб қайтаришга шошилмадим:

– Ҳа, қандайдир кўнгилсизлик бўлганига ишора қилишганди.

– У қочиб кетди. Қандайдир сатанг билан Парижга қочди. Эммига сариқ чақа ҳам қолдирмади.

– Жуда ачинарли, – дедим нима дейишни билмай.