Ой ва сариқ чақа

Эрингиз сизни ташлаб кетганини айтди, – дедим уни тинчлантириш учун.

– Бор гап шуми?

Мен Роза Уотерфорд билан хайрлаша туриб, қаҳвахонадаги қиз ҳақидаги гапини айтишни лозим топмай, ёлғон сўзладим.

– У эрим қандайдир аёл билан жўнаб кетганини гапирмадими?

– Йўқ.

– Мен билмоқчи бўлган нарса шу эди.

Бошим қотиб қолган эди, лекин шундай бўлса-да, кетишим лозимлигини фаҳмладим. Хайрлашаётганимда Стрикленд хонимнинг хизматига доимо тайёрлигимни айтдим. У маъюс жилмайди.

– Ташаккур сизга. Лекин мен учун бирор нарса қила оладиган одам топилмаса керак.

Ҳаддан ташқари уятчан бўлганлигим туфайли хонимга ҳамдардлик ҳам билдира олмадим, хайрлашмоқчи бўлиб полковник томонга ўгирилдим. Лекин у қўлимни сиқиб хайрлашмади.

– Мен ҳам кетаман. Агар сиз Виктория-стрит бўйлаб юргудай бўлсангиз, йўлда ҳамроҳ бўламиз.

– Жудаям яхши, – дедим мен. – Кетдик.

Тўққизинчи боб

– Мудҳиш тарих, – деди кўчага чиқишимиз биланоқ полковник.

У қайнсинглиси билан соатлаб муҳокама қилган нарсани мен билан ҳам гаплашиш учун бирга чиққанини тушундим.

– Биласизми, биз ҳатто ўша аёлнинг кимлигини ҳам билмаймиз, – деди полковник. – Ярамас фақат Парижга жўнаб кетганини биламиз, холос.

– Менинг назаримда, улар энг ибратли эр-хотинларга ўхшаб туйилишарди.

– Худди шундай эди.