Ой ва сариқ чақа

Агар гуноҳкор тавбасига таянган бўлса, насиҳатгўй нима дея олади? Бундай ҳолатдан чиқиш тажрибаси менда йўқ эди. Борди-ю, мени айбламоқчи бўлсалар ҳам эса бутунлай бўйнимга олмай, тамомила рад этардим.

– Хўш, яна нима дейсиз? – сўради Стрикленд.

Мен нафратланиб лабларимни қийшайтириб турардим.

– Сиз ҳаммасини эътироф этаётган бўлсангиз бошқа гапга ҳожат йўқ, – дедим қўлимдан ҳеч нарса келмаслигини сезиб.

– Ҳожат йўқ? – ажабланди Стрикленд.

Ўз вазифамни яхши бажара олмаганим учун жаҳлим чиқди.

– Ахир аёл кишини сариқ чақасиз қолдириш мумкинми?

– Нега мумкин бўлмасин?

– Қандай яшайди у?

– Мен уни ўн етти йил боқдим.

Нега энди ўзини ўзи боқа олмайди.

– У ўзини ўзи боқа олмайди.

– Ҳаракат қилиб кўрсин.

Албатта, мен бунга жавоб беришим, аёлларнинг иқтисодий аҳволи, оила қураётган эркакнинг мажбуриятлари тўғрисида гапиришим мумкин эди.

Лекин тўсатдан пировард-натижада ҳамма муаммони фақат бир нарса ҳал қилишини англаб етдим.

– Сиз уни севмай қўйдингизми?

– Заррача.

Буларнинг барчаси инсон ҳаётига доир жиддий саволлар эди. Лекин у саволларимга шу қадар жўшқинлик билан сурбетларча жавоб қайтараётган эдики, кулиб юбормаслик учун лабларимни тишлаб ўтирардим.

Унинг ўзини тутиши менга ниҳоятда жирканч кўринаётганди.

– Жин урсин сизни, ахир болалар тўғрисида ўйлашга мажбурсиз-ку.