Кәефеңә көя төшермә / Не порть себе настроение (на татарском языке)

УЁРјУ™

Көз ае (1986 ел). Затлы Комлев урамын бер көн эчендә аркылыга казып чыгарга кирәк. Шунсыз язучыларның яңа бинасына җылы кертмәячәкләр. Өмәгә кем генә килмәгән. Язучылар берлеге рәисе Туфан Миңнуллинның көр тавышы әле анда, әле монда ишетелә. Ленинград фронтында танкка каршы кылыч тотып барган Ворошиловны хәтерләтә ул.

Гариф РђС…СѓРЅРѕРІРЅС‹ТЈ У?лмәт бүлегендә эшләгән чагында алган кара-Р·У™ТЈРіУ™СЂ плащы кызыл балчыкка буялып беткән.

– Зарар юк, Шаһидә апаң юа аны, – дип каккалады да, – карале, егетем, син бик һөнәрле икәнсең, черәшеп эшли беләсең, болай булгач, мин синең иҗат портретыңны язам.

Чиратта унөченче син, – дип, Камил Кәримовның аркасыннан кагып алды.

Үзенә карата җылы сүзне сирәк ишеткән Камил Кәримов шикләнебрәк карап куйды да:

– Мине болай да беләләр, мәшәкатьләнмәгез, Гариф абый, – диде. – Хикәямне тыңламасалар, курайда уйныйм, алай да батмаса җырлап җибәрәм.

Җырымны яратмасалар – биеп күрсәтәм.

– Шулай дисеңме?..

– Сез, Гариф абый, Өчиле авылыннанмы әле?

– Өч түгел, бер өй дә калмады инде анда.

– То-то…

– Син Михалков сыман сөйли башладың әле.

– Татар укучысының өчтән ике өлеше Шәле авылында яши.

Шәлем исән торсын! – дип, Камил Кәримов көрәп һава сулады да, күкрәген кабартып, сикергәк адымнар белән китеп барды.

РњУ©РґУ™СЂСЂРёСЃ У?РіСЉР»У™РјРѕРІ, борынгы стена нигезен тишәргә РґРёРї, ТЇР·Рµ кадәр отбойный чүкечкә тотынды.