Кәефеңә көя төшермә / Не порть себе настроение (на татарском языке)

Коридордан, эре бөдрәләрен югары чөеп, драматургларча бәхетле елмаеп килүче Туфан Миңнуллин, читкә тайпылып, аларга чак юл сабып өлгерде.

– Да-а, малай, тере даһи булу кыен икән, – диде Мөдәррис. – Кая барсаң да таныйлар. Трамвайга килеп керәсең – пышылдау китә.

– Мин ни өчен җәяү йөри дип беләсең… – диде Зөлфәт.

– Да, малай, соңгарак калдык бугай без, – диде Мөдәррис.

– Нишләп, «Дуслык» кафесы әбәтсез эшли ич, – диде Зөлфәт.

Мөдәррис олпат карашын еракка төбәгән иде:

– Соңгардык… Тукай яшендә китәсе калган бу дөньядан, – дип, ул юка күкрәген тотып ютәлләп алды.

– У?… аны әйтәсеңмени?! РњРёРЅ үзем Пушкин яшен РєУ©С‚У™Рј әле, – РґРёРґРµ Зөлфәт.

Егерменче гасырның ике гиганты, шулай сөйләшә-сөйләшә, үзәк урамнан югары очка производство романы эчәргә дип менеп киттеләр.

У? Р±Сѓ вакытта РҐУ™СЃУ™РЅ Сарьян РєРѕСЂРёРґРѕСЂ буйлап әрле-бирле йөренә Т»У™Рј КамАЗдагы У©С‡ РјРµТЈ эшченең ашарга чыккан арада кая китеп югалуы хакында баш вата РёРґРµ.

Аңлашу

(Р?-Рё, СѓР» чаклар)

Р“У™СЂУ™Р№ Р У™С…РёРј белән РњУ©РґУ™СЂСЂРёСЃ У?РіСЉР»У™Рј урам чатында очрашалар. «О-РѕРѕ, СЃРёРЅРµ күрмәгәнгә…», «О-РѕРѕ, туган, бер ел узгандыр…» – РґРёРї, бер-берсен РєТЇСЂРјРё торуларына эчтән сөенеп, тыштан сагынган булып кыланышалар – шагыйрьләр гадәте…

– Кайларда йөрисең югалып? – ди Гәрәй Рәхим.

– «Шәһри Казан» га эшкә кердем бит, малай, – ди Мөдәррис.

– Бәрәч, мин дә шунда эшлим бит, – ди Гәрәй.