Яшил кеча

Шунда суяклари чиқиб қетган хаста, қонсиз юзида порлаб турган кўзлари-ла унга ёлвориб:

– Қаймоқли ширин нон бўлса, – деди.

Шоҳин домланинг киссасида ора-сира уч-беш қуруш бўлиб турарди. Аммо ўша қолган-қутган йигирма порасига қотиб қолган тешик кулча олиб, қуруқ ўзини еб олганди.

Орадан уч кун ўтгандан кейин мадрасада софтанинг жанозаси ўқилганда, Шоҳин афанди ўзини тутолмасдан йиғлай бошлаганди.

Унинг бўйободлик[19 - Бўйобод – Туркиянинг Синоп вилоятидаги шаҳар.] бир Халил исмли дарсга бирга қатнайдиган ошнаси бор эди.

Ўзи жим юрадиган, озода кийинадиган, лекин жуда содда бир одам эди.

– Нега йиғлайсан? Оллоҳнинг буюргани… Сенинг ҳам, менинг ҳам эртами, РёРЅРґРёРЅРјРё борадиган еримиз ўша… Р?шқилиб Оллоҳ РёРјРѕРЅРёРјРёР·РЅРё саломат қилсин, – дея СѓРЅРіР° тасалли бермоқчи бўлганди.

Шунда Шоҳин афанди:

– Ўлиб кетганига йиғлайман. Бечора одам, охирги нафасида бир ширин нон ейишни истаган эди. Олиб едира олмадим. Юрагимнинг эзилаётгани шу боисдан, – деганди.

Халил домла гапнинг мазмунига тушуниб етгач, бир оз вақт жим турганидан кейин ҳакимона бир оҳангда шундай жавоб берганди:

– Сен унга эмас, менга, ўзингга ачингин.

У ҳозир ширинликларнинг асил ерига кетди. Ширинликларнинг макони жаннатда бўлмай, қаерда бўлсин? – деганди.