Бөртектән – көшел / Из колосьев сноп

Очрашкач, алар әле җай гына шуып, сөйләшеп баралар, әле көлешә-көлешә куышырга тотыналар, аннан кеше күзеннән дә, җилдән дә ышыграк урын табып, серләшеп торалар.

Менә У©С‡ кыш рәттән РёРЅРґРµ шулай дәвам итте. У? бүген СЏР·Сѓ У™РЅУ™ ничек ТЇР·РіУ™СЂРіУ™РЅ: икесе бергә, җитмәсә әле, В«+В» РґРёРї С‚У™ өстәлгән. РќРё С…РёРєРјУ™С‚ РёРєУ™РЅ Р±Сѓ? Аптыравымның СЃУ™Р±У™Р±Рµ менә шул «әдәпсезлек»не аңламауда РёРґРµ.

У?РјРјР° СѓР» сер РґУ™ озакламый чишелде.

Урман эчендә берничә якты алан бар. Т–У™Р№ РєУ©РЅРµ аларда РєСѓРµ ТЇР»У™РЅ ТЇСЃУ™, РєТЇСЂУ™СЃРµТЈ. Р§У©РЅРєРё кышын алан саен берәр печән богылы салынган була. У?ле менә шул аланнарның берсенә, яртылаш калган богыл-РєРёР±У™РЅ янына килеп чыктым.

Ни күрим: Фәридә белән Мансур чаңгыларын салганнар да сыенышып печән өстендә утыралар.

Кеше килгәнне ишетеп, яшьләр җәһәт кенә тордылар да, уңайсызлануларын күрсәтмәскә тырышып, өсләрен каккандай, чаңгыларын рәтләгәндәй иттеләр.

Мин аларга артык текәлеп карамыйча, баш кагып кына үтмәкче идем, булмады, чаңгыларын эләктереп, каршыма чыгарга да өлгерделәр.

– Котла безне, абзый, кичә туебыз булды, – диде Мансур, Фәридәсен карашы белән иркәләп, ә тегесенең бит алмалары күз алдында кызара башлады, карашы чаңгы очларына ук төште.

Котлау сүзләремне аннан-моннан гына алдылар да куыша-куыша китеп тә бардылар. Чыннан да, дөнья җәннәт иде аларга бу минутта.

У? РјРёРЅ нигәдер карама төбендәге язуларны, гел алга У™Р№РґУ™Рї торган СѓРє сурәтләрен СЏРЅУ™ РєТЇР· алдына китердем.