Күңелем фасыллары / Мгновенья души

Хисләремнән кәрәз койган,

Шигырь – татлы балымдыр.

Тамам, тамам, диеп торган,

Пешкән кызыл курамдыр.

Күңелгә – дәрт, каләмгә юл

Шулар ярып торадыр.

Телисеңме?.

Телисеңме? – Җырдагы сүзең булам.

Телисеңме? – Моңнардай ташып тулам.

Телисеңме? – Сүнмәс утларга салам.

Телисеңме? – Бары җыр булып калам.

Телисеңме? – Гөлләр булам яныңда.

Телисеңме? – Нурдай кунам җаныңа.

Телисеңме? – Чыктай күкләргә ашам.

Аңла гына, син, дип, көн дә саташам.

Телисеңме? – Яндырам да көйдерәм.

Телисеңме? – Башың күккә чөйдерәм.

Телисеңме? – Ачам барлык серләрем.

Бары син ул… бердәнберем дигәнем.

Шигырь туа

Төн… Тулай торак… У? СѓРєСѓ

Залында көн яктысы.

Шул төннәргә шигырь булып

Тама җанның яртысы.

В В В В РњУ©РґУ™СЂСЂРёСЃ У?РіСЉР»У™Рј

Т–У™Р№РіРµ С‚У©РЅ.

Гөлләр тулы тәрәзгә.

Умарта корты да йоклый,

Төшләр күреп кәрәздә.

У?крен генә ай югала,

Таратып болытларны.

Шифасын татый үләннәр

Сарган көмеш чыкларның.

Бары шагыйрь берни күрми,

Чарлый сердәш каләмен.

Хыял диңгезендә гизгән

Ул яртысын галәмнең.

Таңга калдырмый әйтәсен

У?йтеп каласы РєРёР»У™.

Сүзләреннән әйтерсең лә

Җан җылысы сибелә.

У? урамда Р±Сѓ вакытны,

Нур сузылып, таң ата.

Яңа сауган җылы сөттәй,

Өстәлдә шигырь ята.