Йолдызлар төстән язганда / Когда со звезд сходит свет

У?крен РёСЃРєУ™РЅ Т—РёР» кебек агып торган Р±Сѓ хикәяттән егетнең СЏТЈР° тормышы, Р№РѕСЂС‚ хуҗалары, РњУ™СЃРєУ™ТЇРґУ™ СЏС€У™РіУ™РЅ туган-тумачалары – берсе РґУ™ төшеп калмады. У?тәчләр кычкыра башлагач кына, У?хмәтҗан СЃТЇР·Рµ беткәнне аңлаткандай торды, кызны РґР° кулларыннан тотып урыныннан РєТЇС‚У™СЂРґРµ Т»У™Рј, таң салкыны РёТЈУ™ башлаган кочагына тартып:

– Боларга каршы ни әйтерсең? – дип сорады.

Зәмзәмбану РЅРёС‡У™ еллар көткән СЃТЇР·Р»У™СЂРЅРµ ишетүдән болай РґР° РёСЃУ™СЂР»У™РЅРіУ™РЅ РёРґРµ, РёРЅРґРµ егет тәненең якынлыгын РґР° тойгач, тәмам югалып калды. У?хмәтҗанны кочарга Т—У©СЂСЊУ™С‚ итмәгән куллары белән кайдадыр кесә төбендә яшеренеп яткан, теш казырга әзерләгән шырпы кисәген СЌР·Р»У™Рї маташкан булды, йомшак РєУ™Т—ТЇР» тиреләрдән тегелсәләр РґУ™, аягын уңайсызлагандай башмакларын бер-берсенә төрткәләгәндәй итенде, авызын бер ачты, бер Р№РѕРјРґС‹, РЅРё РґРёРї җавап бирергә белми аптырады.

Дәшми торуның һәрберсе ризалык билгесе булмаса РґР°, У?хмәтҗан күңелендә ышаныч чаткысы кабынды, кыз ТЇР·Рµ белән килешә РґРёРї уйлап:

– Тиздән күз белән ак билет бирәселәр, Алла боерса, укуымны читтән торыпка күчерермен дә икенче кайтышымда – киләсе җәйгә сине үзем белән алып ук китәрмен, – дип әйтеп ташлады.

Ул арада Зәмзәмбану да югалып калу кебек бер халәттән чыкты, егет сүзләрен игътибар белән, кайсысына бәйләнеп булачак, ничек төрттереп үтен сытарга (?) кебегрәк уй белән тыңларга тотынды.