Гомер биштәре / Котомка жизни

Кешеләргә карарга уңайсыз. Янәшәдә хатын-кызлар аһ итеп торалар: «Господи, надо же!..» – диләр. Ошбу хәлне дә мин шигырь белән «беркеттем». «Эчке Аваз» дигән шигырь шундый гарасат хакында:

…Талпынды да соң кат, ярга чыкты

кайнап торган упкын арасыннан,

һәлакәтнең нинди зур буласын

күрде бары кешеләр карашыннан…

Хәвефлесе аның – Эчке Аваз,

иң хәтәре аның – соңлаганы;

кан тавышы,

вөҗдан кычкырганы,

сулык-сулык

намус елаганы!.

.

Җансызмы соң, –

яши һәр үләндә,

һәр яфракта яши Эчке Аваз.

…Диңгез тынган иде.

Пар шикелле

чыгып тора бер сүз:

«Кот-ка-ры-гыз!.

.В»

…Р? күңелнең нарасый чаклары! Сагындырмаслык та түгел шул. 1957 елны беренче тапкыр Кара диңгезгә баргач (РјРёРЅ РёРЅРґРµ малай түгел СЋРєСЃР°, икенче РєСѓСЂСЃ студенты), Ялтадагы Учан-РЎСѓ шарламасы янында «әкияти» бер кызый белән танышып китеп, РєУ©РЅСЊСЏРєРЅС‹ТЈ кара бәрхеттәй күгендә бриллианттай йолдызлары кабынгач, РЅРё хикмәттер, икебез РёРєРµ агачка менеп, тирбәлә-тирбәлә, С‚У©РЅ ката җыр җырлап утырдык.

Аерым агачта шыңшып утырганчы, ул кызыйны бүтәнчәрәк назлый алмадым микәнни? Хәзер болар көлке генә! Шунысы да бар: курсовкамның яртысын да ял итеп бетермичә, минем өчен оҗмах тоелган, магнолияле, кипарислы көньяк диңгезен ташлап, караңгылы-яктылы бер таңда автовокзалга дип нигә кузгалдым икән? Янәсе, Казан, андагы гүзәлем сагындырды!. .