Кая чабасың, гомер юртагы? / Куда мчишься, рысак жизни?

Хөрмәт җавапсыз калмады:

– Кодагый, кичә килгән булсаң кунып китәриең, дип әйтеп әйткән, ди бер карчык.

Кызлар көлештеләр.

– Кичәге егетем сугышты, – РґРёРґРµ Р У™Т—РёСЏ, елмаеп, аннары чырае җитдиләнде. – Минем авылдашыма бәйләнде… Р?С…, гармун СЋРє, Р№У©СЂУ™Рє яна…

Бераз сөйләшеп утырганнан соң, Миңнира Мәнвиягә әйтте:

– Чыгып керегез…

– Үзләре белерләр, кысылма, – диде Рәҗия, аны сүзеннән бүлдереп.

– Карале, әйдә минем апаларга барабыз, сапожки алып кайтырга.

– У?Р·СЂУ™Рє утырыйк, – РґРёРґРµ РњРёТЈРЅРёСЂР°, РєТЇСЂУ™СЃРµТЈ, аның җылыдан тышка чыгасы килми РёРґРµ.

Күрше бүлмәдән кызлар кереп-чыгып йөри, йомыш белән, бер егет тә шырпы сорап керде.

Кайчак бүлмә эче тынып кала. Шундый минутларның берсендә:

– Нигә тын? – диде Мәнвия, аптырап.

Кызлар бер-берсенә карап көлештеләр, болай гына.

– Син көннәреңне ничек үткәрәсең? – дип сорады Рәҗия Хөрмәттән.

– Төрлечә була инде. Тулай торак та спортзал инде минем. Уку күп вакытны ала, телевизор карыйм. Беркөн безнең илнең җыелма командасы Англия белән футбол уйнады – ничьяга, икегә ике булды. Унысы көнне хоккей карадым, безнең Урицкий клубы ЦСКА белән уйнады.

– Кем җиңде соң? – дип сорады Мәнвия, егетенә яратып карап, ул аны бик сагынган иде, чөнки күрешмәгәннәренә атнадан артты.

– Тегеләр инде, җидегә бер белән оттылар.

– Ничек карыйсыздыр шуларны?! – диде Миңнира, кашын җыерып. – Алар гел сугышалар бит.