Кая чабасың, гомер юртагы? / Куда мчишься, рысак жизни?

Абзыйның атын яратуы, аны ач тотмавы – үзенчә сыйлавы – әллә каян күренеп тора. Юкка гына халкыбыз, азыклы ат арымас, димәгәндер, әле аларның кире кайтасы да бар бит.

РҐУ©СЂРјУ™С‚ күзәтүен дәвам итте: бер карчык, аннары СЃСѓРјРєР° тоткан РёРєРµ хатын, рәхмәтләр У™Р№С‚У™-У™Р№С‚У™, Р±У™СЂУ™ТЈРіРµ алып киттеләр. У? егет, авылын, анда калган әнисен сагынып, Казан уртасына килеп кергән атлы арбадан күзен алалмыйча, байтак вакыт карап торды.

Аннары, кинәт нәрсәдер исенә төшкәндәй, тиз-тиз генә китеп барды.

…Хөрмәт җиңелчә генә шакыды да, эчтән җавап биргәннәрен дә көтмичә, бүлмә ишеген ачты.

Өстәл янында эчке күлмәктән генә торган Мәнвия нидер үтүкли иде.

– Ой!.. – дип кычкырып җибәрде ул. – Керми тор. Мин хәзер!

Хөрмәт ишекне япты, бер-ике адым артка чикте. Озак та үтмәде, өстенә халат киеп алган кыз үзе бүлмә ишеген киң итеп ачты һәм аны чакырды.

– Кер.

Ул кул биреп исәнләште дә Хөрмәтне кочаклап алды. Егет тә, кулындагы әйберләрен урындыкка куеп, аны кочты, иреннәреннән суырып үпте.

Мәнвиянең сагынуы шулхәтле көчле иде, ул егетеннән күзен алалмады, кояштан да болайрак балкыды. Төптән юан, уртача буйлы, тыгыз тәнле бу егет Мәнвияне бөтенләй сихерләгән, дөресрәге, кыз үзе сихерләнгән иде.

Кемнәр өчендер кысыграк кечкенә күзле, җәлпәгрәк борынлы РҐУ©СЂРјУ™С‚, бәлки, әллә РЅРё искитәрлек егет С‚У™ түгелдер. У? РњУ™РЅРІРёСЏРіУ™ аның көчле, кыска бармаклы таза кулларына хәтле якын, тансык РёРґРµ.