Әсәрләр. 5 томда / Собрание сочинений. Том 5

– У?? У??

– У?Р№Рµ, беренче секретарь РёРґРµ.

– Фамилиясе?

– Александров.

– Симон Александрович?

– У?Р№Рµ. Сез аны беләсезмени?

Һәм мин 1947 ел апреленең шыксыз, ач көннәрен, буш калган рус теле дәресләрен сөйли башладым. Укытучы ханым исә тиз генә урыныннан торды.

– Гафу итәсез, мин сезгә бер сюрприз ясыйм, – дип чыгып китте.

Мин һаман әле теге фоторәсемне карап, дулкынланып утырам, берничә минуттан ишек янында ыгы-зыгы булып алды, ир кеше тавышы ишетелде, һәм бүлмәгә өйдә кия торган йомшак киемнәргә уралган таза гәүдәле бер карт керде.

– Саумысыз, мин Александров булам, – дип, йомшак, зур кулын бирде.

– Без, – РґРёРґРµ, – кызым белән бер подъездда яшибез. У?РЅРёСЃРµ үлгәч, менә шулай обмен ясап, кызны үземә якынрак китердем.

Өстәлгә рюмкалар килде, Таня (укытучы ханымның исеме шулай иде) зур нәзакәт белән өстәл уртасына графинлы болгар коньягы «Плиски»ны китереп куйды.

РњРёРЅ, авыл малае, РЎРёРјРѕРЅ агайга теге РєТЇРЅ пальто, аның туклыгы турында СЃУ©Р№Р»У™Рї ташладым. У? СѓР» көлде:

– Ул пальтоны мин эвакуация белән кайткан ленинградлылардан онга алыштырып алган идем, – диде.

Берәр сәгать сөйләшеп утырдык, әмма педучилищеда 1947 ел җәендә булган фаҗига турында мин сорау бирә алмадым.

Райкомның беренче секретаре буларак коткара алган булыр идеме ул кешеләрне, әллә юкмы? Юктыр дип уйладым, чөнки НКВД-ОГПУ органнары партия райкомнарыннан өстен торалар иде.