Дәверләр аһәңе

Фирдәүсә култыклап алгач, аңа иярүдән башка чара калмады.

– Бозлавыкта аю кебек лас-лос басып йөри алмыйсың, – диде Фирдәүсә, җиңелчә генә көлеп. – Колгадан барган мәчедәй сак кына атларга кирәк. Йә, сөйлә, ниләр майтарып ятасыз авылда?

Фирдәүсә Р?льясның РёРєРµ буын аша туганы РёРґРµ, аларның тормышын, ТєР°Т—У™СЂРЅРµ, таныш-белешләрен сораштырды, бер генә РјРёРЅСѓС‚ та туктап тормады, бөтенесе белән кызыксынды.

Ун-унбиш минут үттеме-юкмы, алар Фирдәүсәнең фатирында иделәр инде. Ул, үзе җәһәт кенә өс-башларын салгач, Газизҗанның тышлы кыска тунын, куян бүреген шифоньерга элде, ботинкаларын җылыту батареясына куйды. Газизҗанның биредәге чисталыкка, пөхтәлеккә исе-акылы китте. Фирдәүсә аны залга алып чыгып утны яндыруга, ул бер як стенаның тулысынча китаптан гына торуына хәйран калды.

– Боларның барысын да укып бетердеңме, Фирдәүсә? – диде ул, карашын китаплар өстеннән бер югары, бер түбән йөртеп.

– Бераз бар инде, – диде Фирдәүсә, көлемсерәп.

Залдагы өстәл, дүрт-биш урындык, сервант, диван, телевизор, зур булмаган люстра, тәрәзә төбендәге гөлләр – һәммәсе дә урынында, артык берни дә юк иде.

Фирдәүсә телевизорны кушты да:

– Мин чәй әзерлим, син биредә утырып тор, – дип, кухняга чыкты.

Газизҗан, телевизор каршына утырса да, аны карамады, залның һәр почмагын, һәр ноктасын күзәтте. Рәхәт, якты, җанга тыныч иде биредә. Менә бит нинди тормыш.