Яңа гасыр тавышы / Голос нового века (на татарском языке)

Кычкырасың үзең, үзең айнып,

Бу хак сүзме, дисең, безгә хасмы?

Үз эзеңдә үзең батар булгач,

Каты басма, зинһар, каты басма…

«Кылыч үлән ялгап…»

Кылыч үлән ялгап,

Чәчләремне үрдең —

Сулышыңа үчле үсмер бураннарда

Саксыз кагылулар иседер.

Яланнарны иңли

Кырпак кырлар җиле,

Соңгы көен суза куралар —

Алар карышырга тыйганнарның

Кыргыйлыгын кайрый торалар.

Җиңнәреңне учлап,

Канатларың төзәт —

Р?Р·ТЇРµТЈРЅУ™РЅ китсен күлмәгең —

Мин җилләрдән тизрәк суынганга,

Юлда туңу хисен белмәдем.

Мин, Җиремне

Тартып барган хәлдә,

Җирнең тарту көчен сизмәдем.

Юлга! Юлга! Тигезләргә вакыт

Кайту-китүләрнең бизмәнен.

Кышлау үлән кушып,

Чәчләремне үрдең —

Ятлар тисә, юлы киселер! —

Буран сарган өзек сукмакларда

Саксыз каргышларың төседер.

«Син миңа чит түгел, түгел ич…»

Сөйлә миңа йөрәк серләреңне,

Сөйлә миңа, мин чит түгел ич.

    Рүзәл Мөхәммәтша

Син миңа чит түгел, түгел ич;

үч тулы карашың ялкыны

тын дала хәтерен өткәндә,

син – кансыз кандашым, якыным,

таш көбә тышавы астында

йөрәк түгел, тояк тавышы —

иртәгә, бәс төшеп үләнгә,

һәр икең юл белән кавышыр.

Р?СЂС‚У™РіУ™ Т–РёСЂ РёРєРµ ягыннан

алланыр да ике таң туар —

бер кичкә кояштан яшерен

төнгизәр күңелеңне тугар.

Мин сиңа чит түгел – сөйләмә,

Тын калып, үзеңне үзең чиш.

Без бүген җылыга елышкан

Кыргый үсмерләр генә ич.