Юл. Романнар, хикәяләр

Һәм шунда хәшәрәтләр кинәт йомшадылар, аралары бушады, алар бер-берсеннән читкә тартылдылар. Күмерле агач төбе күз алдында тамыр җибәрә, ул тамырлар җир дымын эчәр өчен таш араларына төртелеп, тишек эзлиләр сыман иде. Минут арасында еланнар төргәге чишелеп бетте. Алар арыган, талчыккан төсле төрле тарафка таралыштылар.

Степан берсенең койрыгыннан эләктереп, баш очында айкады да болганчык суга селтәп ыргытты. Елан һавада очканда турайды, суга сузылып төшкәч, вак дулкыннарга каршы елга киңлегенә йөзеп кереп китте. Ялтырап торган суны тармаксыз кара яшен урталай ярган шикелле булды.

Солтан еланны күздән тәмам югалганчы карап торды.

– Бусы елан түгел моның, – диде ул.

– Нәрсә соң?

– Хурланган мәхәббәт. Ул да кайчак кеше җанын ташлап чыга да үләргә китә.

– Уйлап та чыгарасың инде, ә? Миңа башкача тоелды.

– Ничек?

– «Өрәкләр»[2 - В«УЁСЂУ™РєР»У™СЂВ» – У?фган мөһаҗирләренең совет солдатлары телендәге кушаматы (авт. РёСЃРєУ™СЂ.).] шундый РёРґРµ. Безнең «вертушкалар»[3 - «Вертушкалар» – совет вертолётлары аталышы (авт. РёСЃРєУ™СЂ.).] килеп чыкканда, алар РґР°, еланнар шикелле, тау ярыкларына кереп кача РёРґРµ.

– Кызганам мин аларны.

– Өрәкләрнеме? Бар, кочагыңа җыеп кил дә ояларына тутыр.

– Һәркемнең үз каланчасы инде.

– У?ллә РјРёРЅРµ гаепләвеңме Р±Сѓ?

– Юк, үземне, – диде Солтан.