Юл. Романнар, хикәяләр

Ул ап-ак йон оекбаштан, төнге күлмәген алыштырган, башында – юка батист яулык. Почмактагы агач кисмәктән җиз чүмечтә салкын су алып килде. Ул аяк атлаулары, идәндәге суккан чуар паластан тын гына, тик ышанычлы йөрешләре килешле иде. Лампалары җиделе генә, ә кайнар самавырның бите белән морҗасы арасында җайлы гына кырын яткан бер дистә йомырканың, чүмечтәге суда коенып чыккач, өстәлдә тәгәрәшеп ятулары ачык күренә.

У?йтерсең Р»У™ өйдәгеләр җыенысы хәерле СЃУ™С„У™СЂРґУ™РЅ Р±РёРє отышлы йомыш ТЇС‚У™Рї кайтканнар, хәзер Асылъяр шуларны сыйларга әзерләнә. «Ешьте, РґРѕСЂРѕРіРёРµ гости. Видать, приутомились СЃ РґРѕСЂРѕРіРёВ», – РґРёРґРµ СѓР». Шапалак аның чиста сөйләшүенә гаҗәпсенеп, кашларын РєТЇС‚У™СЂРґРµ. «Не удивляйтесь, – РґРёРґРµ Асылъяр, – СЏ – баба русская». Бу сый-хөрмәтнең үзләренә икәнен аңлагач, Шапалак кырыс кына: «Спасибо. РќРѕ уберите это!В» – РґРёРґРµ. Асылъяр, ничарадан бичара калып, тын гына, Р»У™РєРёРЅ РёРЅРґРµ ачык йөзендәге борчылуны, бармаклары калтыравын, кулы тотмавын яшерә алмыйча, шул СѓРє вакытта үзенең буйсынмас калганын РґР° белгертеп, өстәлне җыештырырга РјУ™Т—Р±ТЇСЂ булды. «Пиши, – РґРёРґРµ Шапалак аның сүзен Т—У©РїР»У™Рї язарга әзер торган милиционерга, – распространение запрещённой литературы идёт путём заворачивания отдельными листками куриных СЏРёС†, СЏРєРѕР±С‹ для продажи на… – РЈР», бүленеп, РёРЅРґРµ папирос кыстырылган РёРєРµ бармагы белән Кадрәккә төртеп: – РќР° каком базаре?В» – РґРёРї сорады.