Сайланма әсәрләр: 4 томда. 2 том

– Печән хәстәрләргә вакытыгыз булмагандыр инде? – дип сорады Сөнгатулла. Шулай икәнен белсә дә сорады. Бу аның Мусага «Печәнсез калмабыз бит?» дип искәртеп куюы.

– Колхоз бүләр әле. Мәйсәрә белән миңа шактый тия ул.

– Люцер да салам белән генә булмый әле ул. Малга да төрлесеннән кирәк.

Болын печәненә ни җитә инде. Ярар, үзем чапкалармын әле.

– Юк инде, әти. Өшәнеп йөрисе түгел. Сиңа калмаган, – диде Муса.

Мәрзыя аңа ашыгып каршы төште:

– Калмаган дип… У?тигә РЅУ™РєСЉ ТЇР·Рµ РёРЅРґРµ. Рәхәтләнеп чап- сын!

Сөнгатулла: «Кыз бала кыз бала инде.

Күңеле сизгер», – дип уйлады.

Мәрзыя аның хәлен Мусадан яхшырак белә шул. Бу сүзләрен тагын юатып әйтте ул. Муса аны үлән чабарга да ярамаслык дип саный һәм шуны маңгайга бәреп әйтергә килешмәгәнлеген дә чамаламый.

Сөнгатулла тәлинкәсенә салып, ә тәлинкәне өч бармагына куеп, тансыклаган авыл чәен эчте.

– Кала суы чишмә суына җитми инде, – диде ул. – Чишмәнең бурасын карыйсы бар әле.

– Яңарттылар инде аны, – диде Зөлхиҗә.

– Кемнәр?

– Р?РґСЂРёСЃ белән Хаммат.

– Мине көтмәгәннәр икән.

– Көтәргә – чишмәне язын ләм басты.

У? колонкалардан уңмадык – СЃСѓС‹ каты, тәмсез.

РњСѓСЃР°:

– У?РЅУ™ торбасын У©Р№РіУ™ ТЇРє керттем, – РґРёРї, кече У©Р№ ягына ымлады, – Табак-савыт юарга, ТЇР·РµТЈ юынырга ярагач та яхшы. Тамаша! РњРёРЅ үзем чишмә суыннан башканы эчмим.