Сайланма әсәрләр: 4 томда. 2 том

Олы юлдан атлар уза,

Безгә кала тузаны…

– Кушыл, бабай, – дип, малай яңадан башлады:

Олы юлдан…

Сөнгатулла, оныгы җаена төшеп:

Атлар уза, –

РґРёРї кушыла. У?РјРјР° җырның:

Безгә кала тузаны, –

дигәнен малай тагын ялгызы гына җырлый.

– Ник туктадың? – дип сорый ул.

«Тузаны гына кала шул», – дип уйлый Сөнгатулла һәм бите буйлап тәгәрәп төшкән күз яшьләрен оныгына күрсәтмәскә тырышып, пинжәгенең җиң очы белән сөртеп ала.

Ул, ярым пышылдап, җырның:

Алда гомер бардыр барын, –

дигән урынын җырлаганда, малай тын гына торды, ә бабасының көйне югары күтәреп сузганнан соң тынын алганда, көтәргә түземе бетеп, ялгызы:

Сагындыра узганы-ы-ы… –

РґРёРї СЃСѓР·РґС‹.

Ләкин кабатланып җырлана торган соңгы ике юлны алар кабатлап бергә җырлап бетерде:

Алда гомер бардыр барын,

Сагындыра узганы-ы.

Малайның алда гомере барлыгын бар, әмма узганы сагындырмый иде әле.

У? Сөнгатулланың алда гомере бардырмы-юктырмы, тик узганы сагындыра РёРґРµ РёРЅРґРµ.

– Минем монда икәнне каян белдең? – дип сорады Сөнгатулла оныгыннан.

– Мин су коена идем. Су буена әти төште. Сине карап торырга кушты.

Мин карап тордым да артыңнан килдем – шул.

«Муса менә ни өчен эше ягына китмәгән булган икән бая».

– Атаң тагын нәрсә диде?

– Димәде.

Оныгы аның кулыннан тагын тартты:

– Кайтыйк инде, бабай, – диде Тукай.

– Кайтыйк, – дип килеште Сөнгатулла.