Сайланма әсәрләр: 4 томда. 2 том

Сафиулла аңа кырыс кына:

– Ару гына әле, – дип җавап бирде.

– Р?ншалла, иншалла, – РґРёРї СЃУ©Р№Р»У™РЅРґРµ әлеге хатын Т»У™Рј, малайны абайлап, Фатыймага: – Шәкерт малай шушымыни РёРЅРґРµ? – РґРёРї сорады.

– Кем булсын тагын? – диде Фатыйма, аны баштанаяк күзәтеп. – Берәр биләмгә җыендың мәллә – чулпы чыңлатып йөрисең?

– У?-СЌ, Р±РёР»У™Рј кайгысые! Йортны кем тоткан РґРёРї беләсең?

– У?Р№РґУ™, Габдуллаҗан, – РґРёРґРµ Фатыйма Т»У™Рј малайны ишегалдына, аннан У©Р№РіУ™ У™Р№РґУ™Рї кереп китте.

Башына камалы бүрек, өстенә җилбәгәй җибәреп кайры тун кигән бер ир-ат, авыр гына күтәреп, олы капканы ачып куйды да, йөгәненнән тотып, туры атны эчкә әйдәде.

– Ну, Гатаулла, бу карны көрәп куйсаң, кулың тартышыр идеме? – диде Сафиулла.

– Көрәгән инде аны, әти. Тагын салган ич.

– Сала инде ул, салмый ни! – Сафиулла әлеге хатынга: – Нәрсә син яланөс йөрисең монда? Суык тисә, синең җәфаң кирәк ди! – дип эндәште дә кулыннан салган бияләе белән аның артына шапылдатып алды.

– Бар, чәеңне куя тор! Аннан ары кара аны: ахшамнан соңга мунча өлгергән булсын! – дигәч, толыбын салып, кулын әледән-әле тыны белән җылыткалый-җылыткалый, йөк бауларын чишәргә кереште.

Арттагы чананы, чишеп, янга урнаштыргач, Гатаулла олы капканы эшереп япты да, аннары атны, тугарып, абзарга кертеп чыкты.

– Турыга солыны кызганма, – диде аңа Сафиулла. – Туенгач, көрпә туглап сугарырсың. Тоз салырга онытма.