Сайланма әсәрләр. 4 томда. Том 1

У? хатын иренең гадәттә бөтен тирәнлеге белән елмая торган күзендә сагыш кына РєТЇСЂРґРµ.

– Кызым үземә охшаган РёРєУ™РЅ, – РґРёРґРµ РёСЂ, кызының сары чәчен сыйпап. – У? РјРёРЅ, чыннан РґР°, У©Р№РґУ™ мандолина эленеп торганын онытканмын. – Аннары СѓР», хатынына туры карап: – Минем У™РЅРёРіУ™ шул урлаганым бурычын түлисем РєРёР»У™, – РґРёРї У©СЃС‚У™РґРµ.

Хатыны аннан күзен яшерде дә әкрен генә:

– Вафат ич инде ул, – диде.

– Вафат? – диде ир һәм, нидер исенә төшергән шикелле, конфет тулы кәрзингә текәлде.

– Ни булды? – диде хатын, пышылдап һәм кычкырып: – Сиңа ни булды?! – дип сорады.

– Курыкма, – диде ире, аны кочаклап.

– Төш күрдем, бары шул гына… Аша, аша, кызым, – диде ул, кәрзин алдына тезләнгән килеш конфет актарган кызының сары чәчен тагын бер тапкыр сыйпап. – Синең чәчең сары. Тик ул каралыр әле.

В«У? аннары агарачак, – РґРёРї РєТЇР· алдына китерде СѓР». – РЈР» чагында, вак ташларны аралап, яшел таш СЌР·Р»У™РіУ™РЅРґУ™РіРµ шикелле итеп, чал чәчләреңне чүплисе булыр.

Кайчандыр РјРёРЅ әнинекен С‡ТЇРїР»У™РіУ™РЅ кебек. У? бервакытны СЃРёРЅ арыган тавыш белән улыңа: В«Р?РЅРґРµ чалларын түгел, караларын С‡ТЇРїР»У™ТЇ РєРёСЂУ™РєВ», – РґРёСЏСЂСЃРµТЈ.

– Төш күрдем, – диде ул, хатынының күзенә янәдән карап.

– РўУ©С€. У?РЅРёРЅРµ. Р?СЃУ™РЅ итеп…

В В В В 1979

Р?НДЕ РњУ?ҢГЕГУ?

Р?СЋРЅСЊ ахыры Т»У™Рј июль башында балта остасы Харис белән аның хатыны РђСЃРёСЏ Кара диңгез буендагы бер санаторийда СЏР» итеп кайттылар. ТєУ™Рј менә шунда, Т»РёС‡ уйламаганда, Харис гашыйк булды. Т®Р· хатынына.