Сайланма әсәрләр. 4 томда. Том 1

Хәтерлисеңме син?

Кама суын ак дулкыннар буйлый. Киң сулыштай иркен итеп дулкын шаулый. Син китәсең. Мин озатам. Дебаркадер су трамвае килгәнче «черем итә». Без текә яр астында йөрибез. Аяк астында юеш чуер ташлар кыштырдаша. Тешләреңне җемелдәтеп көлә-көлә, учларыңа су тутырып миңа сиптең, дулкын-дулкын чәч учмаңны артка чөеп, ак йөзеңне салмак искән җилгә куйдың.

– Дәшмә, – дидең, мин сөйләргә керешкәндә. – Кирәк түгел. Беләсеңме… язгы урманда йөргән чакта, кызлар чәчәк җыйды ди. Күрше аланда алар моңарчы очрамаган тагын да матуррак чәчәкләргә тап булдылар.

Һәм… элеккеге С‡У™С‡У™РєР»У™СЂРЅРµТЈ барысын ташлап, яңаларын җыйдылар. Р?шетәсеңме? РњРёРЅ РґУ™ шулай. Хисләремне алыштырдым. Башка берәү очрады.

– Кардан калкып чыккан беренче умырзаяны дамы?

– Аны да… сине.

– Нидер бар иде ич, нидер бар.

– Белмим. Хәтерләмим.

– У? хатларың?

– Соңгысында: «Оныт, оныт бөтенләйгә», – дип языл- ган.

– Бусы исеңдә икән.

– Р?семдә.

– Р?семдә… Берчакны без унынчыда Т—У™РґУ™С‡ аерган идек. РЎРёРЅ гел шулай «исемдә!В» РґРёСЏ РёРґРµТЈ. Откан РёРґРµТЈ. Р—У™ТЈРіУ™СЂ яулык.

– Югалды.

– Синең ядкяр исән әле – талир тәңкәң.

– РњРёРЅ күрсәткән көмеш С‚У™ТЈРєУ™РіУ™ озак кына карап тордың. – Р?СЃУ™РЅ әле.

РЇСЂРіР° көчле дулкын кагып, дебаркадерга «Ракета» килеп туктады. Р?ТЈРµТЈРЅУ™РЅ авыр Р№У©Рє ташлагандай, СЃРёРЅ тирән сулап РєСѓР№РґС‹ТЈ. У?крен генә:

– Йә, хуш, – дидең.

– Хуш… Талир тәңкә.