Сайланма әсәрләр. 4 томда. Том 1

Ул күңеленнән генә, җебегән дип, ирен битәрли, ләкин хуҗаларга катгыйрак таләп куярга үзе дә кыймый тора иде.

– Безнең ремонтлау әллә ошый, әллә юк, – диде Шура. – Буяу төсе… ние… Курыкмагыз.

– Курыкмагыз, – дип хуплады аны Шульгин.

– Нәрсәдән? – Мөшәрәф, үзенә куркыныч янагандай, як-ягына каранып алды.

– Сез мине кыйнарга җыенмыйсыздыр ич?

– Мин үзем турында начар уйлаучыларны яратмыйм, – диде Шульгин. – Син, мөгаен, акча түләми инде бу дип уйлыйсыңдыр.

– У? сез РЅРёРє безне алай уйлый РґРёРї шикләнәсез әле?

– Дөньяда төрле кеше бар, – диде Шульгин, туры җавап бирмичә.

Тәрәзә янына барып басты да, кулын халат кесәсенә тыккан килеш, ниндидер ялкау бер ишарә белән башын кагып, урам якка күрсәтте. – Мунча якын, урам аша гына. Керосин кибете дә чатта гына.

Мөшәрәфнең кәефе кырылды.

– Керосин эчмим мин, – диде ул.

Кулын йодрыклаган иде, хатыны тагын аягына басты.

– Анда сабын да саталар, – дип дәвам итте Шульгин.

– У? кандала даруы саталармы СЃРѕТЈ?

– Саталар. Тик бездә кандала юк.

– У? СЃРёРЅ кем? – РґРёРґРµ РњУ©С€У™СЂУ™С„. – Суйган РґР° каплаган… полуктенидае.

– Нәрсә ул?

РњУ©С€У™СЂУ™С„:

– Энциклопедия карагыз, белерсез! – дип, хатынын җитәкләде дә урамга чыгып китте.

Урамда Мөшәрәф артка борылып карады. Бишенче каттагы балкон тәрәзәсеннән Шульгин карап тора иде. Батып барган кояш яктысында, пыяла аша аның йөзе биш тиенлек бакыр булып күренде.