Йолдыз яктысы / Звездный свет

Химиклар арасында гармунчы, безнекеләрдән гитара уйнаучы табылды. Чем-кара бөдрә чәчле бер егет шунда ук хор оештырып алды. «Сәхнә»гә унбишләп кеше чыгып басты. Бөдрә чәчле егетнең дирижёрга охшатып кул селтәве белән, бердәм җыр башланып китте:

Утро красит нежным светом

Стены древнего кремля…

Ләкин тамашачылар тыныч кына тыңлап утыра алмадылар.

Менә алдагы рәттән кемдер ягымлы тенор белән:

Просыпается с рассветом

Вся советская земля, –

дип хорга кушылды. Бөдрә чәчле егет учакка йөзе белән борылып басты да барыбызга берьюлы дирижёрлык итә башлады.

Сопкалар арасындагы төзелеш мәйданында ике йөз күңелдән бер булып чыккан шатлыклы җыр гөрләп күтәрелде:

Кипучая, могучая,

Никем непобедимая

Страна моя,

РњРѕСЃРєРІР° РјРѕСЏ,

Ты самая любимая.

Хор белән җырлап туйгач, ялгыз җырлар башланды. «Яңгырасын татар җыры Енисей буенда», – дип, мин дә чыгып җырладым.

Ләкин «Урман кызы» н артык югары тон белән башлаганмын, бик авырга килде.

Шулвакыт ниндидер ягымлы хатын-кыз тавышы минем җырга кушылды:

Нинди серләр, сөйлә, әй аппагым,

Керфек очларыңнан тамалар?

Студентлар арасында миннән башка татарлар юк дип йөргән идем.

Шуңа күрә, җыр бетү белән үк, тавыш килгән якка борылдым. Миннән бер-ике адым гына читтә мамык сырмасын иңенә салган, кап-кара кашлы бер кыз басып тора иде. Ул елмаеп кул сузды:

– Рауза.

Без танышып киттек.