Йолдыз яктысы / Звездный свет

Озатырга төшәрсең бит?

– Элек озатканыма үкенмим, Р»У™РєРёРЅ хәзер… Ярый, У?птерәй, ачуланма, С…СѓС€!

Җил капка шыгырдап ачылды да шап итеп ябылды. Егет, башын иеп озак кына торганнан соң, борылып түбән очка таба китте. Ай да аны озата бармады, болытлар артына кереп калды.

* * *

У?ллә У?птерәй авылдан Р±РёР·РіУ™РЅ, әллә авыл аннан бизгән… РќРё булса РґР° булгандыр, егет бер атнадан РєРёС‚У™СЂРіУ™ җыена башлады.

– У?тине РґУ™ үзем белән алып РєРёС‚У™Рј, – РґРёРї СЃУ©Р№Р»У™РЅРґРµ СѓР» кешеләргә.

Күршеләр аның бу ниятен хупладылар. Сирай бабай уңай да, каршы да сүз әйтмәде. Кичтән әйберләрен җыеп төйнәделәр.

Р?СЂС‚У™РЅ Р—Р°Т»СЂРё пристаньга илтергә ат җигеп килде. У?птерәй әйберләрне чыгарып С‚У©СЏРґРµ. Р?шекне Р±РёРєР»У™Рї, аркылы такта сукты. Күрше-РєТЇР»У™РЅ озата чыкты. РЎРѕСЂС‹ мәче боегып кына бер читтәрәк утыра РёРґРµ.

– Син, Гатифә, мәчене үзегезгә елыштыр инде, – диде Сирай бабай. – Акыллы ул, әйбер-карага тими.

Килгән кешеләрнең барысы белән дә кул биреп саубуллашкач, арбага йомшак печән өстенә менеп утырды. Урамда очраган һәр кеше, хәерле юл теләп, кул болгап калды. Зиратны узганда, бабай, атны туктатып, карчыгының кабере янында озак кына дога кылды… Тагын кузгалдылар.

Тарантаска утырып басудан кайтучы Сафи очрады. Атлар юл сабышып, арба белән тарантас тигезләшкәч, Сафи дилбегәсен тартты:

– Тр-р-р… китүмени, Сираҗетдин абзый?

– Китәм инде, Сафиулла, хуш-сау бул!

– Ярый инде. Безне онытып бетермә.